Vertraging

5 december 2012

Winter. Dat is sneeuwpret, kaarsjes aan, het huis vol kruidige geuren van zelfgebakken speculaas en kaneelstokjes. Blije kinderen versieren al zingend de kerstboom en met de gordijnen dicht spelen we een spelletje mens-erger-je-niet. Toch?

Of is er een eerlijker beeld van de wintertijd te geven? De kinderen slapen al weken nauwelijks vanwege de hoge-hoge-daken-energie van sinterklaas, het KNMI voorspelt sneeuwjacht en chaos op de weg, vaders en moeders zijn prikkelbaar omdat er nog zoveel af moet voor het eind van het jaar en hoe gaan we de kerstdagen regelen, er is boosheid en verdriet door dodelijk geweld op het voetbalveld, een school in Syrië werd beschoten met mortieren en volgens sommigen nadert het eind der tijden met rasse schreden.

Terwijl om ons heen planten en dieren zich terugtrekken en in de winterstand gaan, dendert de mensheid maar door. Alsof wij niet merken dat er minder daglicht is en alsof de eerste verkoudheid niet meer is dan een actiepuntje dat nog even afgewerkt moet worden.

Het liefst zou ik me in deze weken terugtrekken uit de wereld, een stapeltje brandhout voor de kachel en een stapel boeken bij de hand en alle communicatiehulpmiddelen uit. Welkom vriend of vreemdeling die aan mijn deur klopt, kom binnen, hier is het warm. Maar verder geen gezeur aan mijn hoofd over deadlines, etentjes, boodschappen.

Kan niet, natuurlijk, zo leven wij niet in onze tijd, in ons deel van de wereld. Voor ons lijkt de zoektocht naar verstilling en winterrust vaak meer op een ritje in de achtbaan dan op een wandeling door besneeuwde bossen.

Tja, en toch hebben we het hier mee te doen. Met ons leven, in onze tijd. En dan is de kunst om temidden van de drukte en het rumoer je eigen stilte te vinden. Vertraag, vertraag, vertraag, zegt mijn yogadocente wel tien keer per les. En inderdaad, als je de gewone dingen langzamer doet en je aandacht richt op die ene taak waar je mee bezig bent, kun je soms even uit de tijd stappen. Achter het aanrecht, hakkend en snijdend en roerend in de pannen, in de wetenschap dat er ’s avonds lieve mensen bij ons aan tafel zitten, kan ik me dan helemaal stil en blij voelen, vervuld van een groot vertrouwen. Noem het vrede. En die stop ik dan in het eten dat ik bereid. Proef maar!

Feestelijke gerechten voor koude dagen

Coulibiac, een rijk gevulde pastei gevuld met rijst, kool en ei met daarbij
Romige pitten-notencrème
Salade van roodlof, venkel en vijgen
Cranberry-perentaart

Reacties zijn gesloten.